۲۲ مرداد ۱۳۹۹

«گمشده در ۱۳:۶» منتشر شد

این رمان روایت چندلایه زندگی سه نسل از خانواده‌ای است که از روستای خود رانده می‌شوند، در شهر مورد سوءقصد همسایه‌های خود قرار می‌گیرند و حتی پس از گذشت یک قرن نمی‌توانند از گذشته خود فرار کنند. این روایت از زبان مردی روایت می‌شود که آخرین نسل از این خانواده است که با وجود تمام پنهان‌کاری‌ها باز هم هویت او از دیگر اعضای جامعه پنهان نمی‌شود.

پویان مکاری در رمان خود به بهانه روایت ماجرای این خانواده سعی می‌کند به بخش‌های پنهانی از تاریخ ایران سرک بکشد که کمتر از آن سخنی به میان آمده است. او از افرادی می‌گوید که بیشتر در حاشیه وقایع مهم روزگار خود قرار داشته‌اند اما همواره از تحولات اجتماعی بیشترین آسیب را دیده‌اند.

دوره زمانی این داستان از اوایل دوران پهلوی اول آغاز می‌شود و تا امروز ادامه پیدا می‌کند. وقایع آن در یکی از روستاهای کویر مرکزی ایران، یزد، اصفهان و تهران می‌گذرد و در این خلال فضای اجتماعی و شهری این مناطق ایران در دوره‌های مختلف به تصویر کشیده می‌شوند. از این منظر این رمان به رمان شهری نزدیک شده و توانسته تصویر این شهرها را در دوره‌های مختلف با جزئیات به تصویر بکشد.

این رمان از سوی نویسنده در پشت جلد خود اینگونه توصیف شده است:

«من پسربچه‌ای به اسم عرفان هستم،‌ یا آن‌طور که مادربزرگم با لهجه‌ی یزدیش صدایم می‌کند،‌ عرفانُک. چیزهای زیادی در زندگیم گم‌ شده؛ فرفره‌ام،‌ رادیو ترانزیستوریم،‌ خانه یزدی مادربزرگم،‌ فرشته‌ نجاتم و از همه مهم‌تر دایی موهبتم. پس نباید تعجب کنید که بعد از این همه سال هنوز دنبالشان باشم. مگر می‌شود یک بچه چیزهایی را که گم کرده فراموش کند؟‌ برای من هنوز سال ۱۳۶۰ است و جایی ایستاده‌ام که دایی موهبت را گم کرده‌م. برای من هنوز ساعت ۱۳:۶۰ است و دایی موهبت باید سر قرار حاضر شود تا همه‌ چیزهایی را که دوست دارم دوباره پیدا کنم. بعد از این همه سال فقط دوست دارم فکر کنم که حتما دایی می‌آید. سر وقت هم می‌آید.»


ایبنا